whatever happened..

jest już maj, co oznacza, że ponad 4 miesiące tego roku minęły ot tak sobie, nie pozostawiając za wiele w pamięci i słowach. gdzieś tak w połowie lutego stałam się osobą od-komputeryzowaną, zapadłam na wiele chorób, kłóciłam się ze światem wokół i zerwałam z peterem. dziś boli mnie głowa, właśnie zaczyna się pierwsza burza tego roku, jutro idę do pracy i nie wiem, jak to przetrwam, biorąc pod uwagę, że oczy znów odmawiają mi posłuszeństwa, puchną w środku, czerwienią się na zewnątrz i w ogóle jest z nimi źle. wokół mnie mało jest ludzi, a ja na domiar złego zaczęłam oglądać Ally McBeal, która totalnie usprawiedliwia moją chroniczną samotność i pustkę i w jakiś głupi sposób mnie definiuje. tylko że poza ludźmi nie mam w życiu za wiele, bo całej reszty mi się po prostu robić nie chce. pracuję może nazbyt gorliwie ale i tak nie wystarczająco jak na to, że mogłabym w życiu mieć tylko to. poza tym nie czuję się w tym dobra. więc nie czuję się dobra w niczym. głupi jest ten świat i chociaż przez większość dnia śmieję się głośno i rzucam dowcipami, to jednak w środku jestem takim stetryczałym smutasem. który objada się słodyczami, czeka na burzę i wydaje pieniądze by choć przez 5 sekund dnia być odrobinkę piękną. nawet jeśli nikt nie widzi.

where does the good go?

skończyłam pierwszą, a może nawet i całą część tego projektu tajnego super. i teraz za nim tęsknię. nie wiem dokładnie, za czym, może za ludźmi, może za tym, co tam robiliśmy.. ale najprawdopodobniej po prostu się przyzwyczaiłam. i teraz nie czuję się za dobrze w ING. :( taka zagubiona jestem. 

nienawiść pojawia się znów. tym razem ze złości na to, że są dowody na powody poprzednich nienawiści. jedno zdanie, jedno słowo, jeden gest bym mogła chociaż z jednym małym usmiechem mysleć o tej osobie. bo przecież nigdy nikogo tak nienawidziłam jak własnie teraz nienawidzę jego. jak nienawidzę go od prawie 2óch miesięcy. to jest chore. 

a poza tym jest praca. i nie jest w niej źle, chociaż czasem czuję, że mało rozumiem i że to takie bezsensowne jest.

i dont wanna wait for our lives to be over

will it be yes or will it be sorry

eh. tak mi się włączyło. więc dziś zakończyłam moją zaledwie trzydniową przygodę z ING finalowym. było faaaajnie. ale przede mną rozkosznie niewiadoma przyszłość. i tyle wyzwań, że ho ho. tylko czasem się sobie samej taka głupia wydaję. eh. i nie mam czasu pisać w moim małym czerwonym kalendarzyku. bo ostatnio jakoś mao się nudzę w życiu, ale i mało mam czasu na robienie rzeczy mnie definiujących. ten odwieczny dylemat - żyć czy myśleć o życiu. no i to, że zasadniczo to właśnie NUDA mnie zawsze definiowała. hmm.. 

najbardziej nie lubię poranków. budzę się rano i wydaje mi się, ze jestem najsłabszym człowiekiem na świecie, że nie dam sobie rady z niczym, a zadania każdego dnia wydają mi się przerażające i niemożliwe do wykonania. ale potem jest już lepiej. nawet kiedy jest mróz i ogólnie nie jest za fajnie, nawet kiedy jest mi smutno, a czasami jest bardziej, to i tak nic nie równa się temu, jak zaczynają się te dni. oby do wiosny. 

dostałam od petera książkę. nie wiem, kiedy ją wysłał, może jeszcze w bardzo zamierzchłych czasach, gdy jakoś częściej się ze sobą kontaktowaliśmy i bardziej nam na sobie zależało. ale książka jest, nie ma maili i zasadniczo poza nią nie ma nic. nie wiem więc, czy książka wystarczy by utrzymać mnie w przekonaniu, że nie warto żyć w nienawiści. eh, może po prostu jest mi wszystko jedno. w świątecznym międzyczasie nauczyłam się mieć zycie i jakieś myśli, i pewnie stąd było we mnie tyle tej goryczy i złości, a teraz znów jestem w pracy i mam czym się zajmować. o, np. zaraz poczytam sobie o funduszu gwarancyjnym. ogólnie to lubię pracę i podoba mi się w ING. :) ale też cieszę się, że tyle jeszcze będzie się działo za jakiś czas. a peter to sucker ostatni, nawet mimo książki. nie spada do hedonistycznych duńczyków. ;)

cóż jeszcze.. jest ziiiimno, -17 stopni rano. i za dużo jem, za dużo wydaję pieniędzy i za duża rosnę.

praca jednak potrafi być fajna. oprócz wstawania i dojazdów. dziś było -12 stopni, teraz pewnie jest jeszcze gorzej. czasem myślę o tym, co było rok temu. i czasem jest mi smutno, a czasem nie. kupiłam kalendarz moleskina na 2009 rok. super jest.

i oczywiście poszłam z powrotem spać przekonując się jak zwykle tym samym, nie do zbicia, argumentem, że mi się należy trochę odpoczynku w ostatni taki dzień. potem jeszcze poszłam do Empiku wydać kolejne pieniądze z mej przyszłej pensji, znów przekonując się, że należy mi się, że powinnam się ukulturalniać oraz odpracować wszystkie te ściągnięte nielegalnie filmy. Kupiłam "Marię Antoninę" i "Once". I książkę Sue Townsed "Number 10". Zaraz będę brać mój APAP Night i iść spać z książką i BS. Mam nadzieję, że jutro wstanę.

Poza tym chciałabym kiedyś wyjechać jeszcze. I mieć ciekawsze życie. Żałuję, że przez te piewrsze miesiące pracy nie oszczędzałam na jakąś podróż właśnie i że teraz nie pojechałam. następny czas wolny za wiele miesięcy. ale mam nadzieję, że tym razem będę miała jakiś plan!

pora się pakować. do pracy. eh